يابد و اين راه ابراهيم خليل است كه از زوال و ناپايدارى جهان مادّى دلش بگرفت و لا احبّ الآفلين‌گويان ، روى در حضرت الهى آورد و از سر همه چيز برخاست و تعلّق از مال و جان و فرزند بگسست تا بمقام خلّت و دوستى حق نائل آمد . ( 139 ) - ، س 5 ، رابعه : امّ الخير رابعهء عدويّه بنت اسماعيل در عداد بزرگان صوفيّه و زاهدان بشمار مىرود و او معاصر بوده است با حسن بصرى ( متوفّى 110 ) و سفيان ثورى ( متوفى 161 ) و چون چهارمين دختر پدرش بود او را بدين سبب رابعه ناميده‌اند . وفاتش بنا بر مشهور در سال ( 135 ) اتّفاق افتاد و بعضى گفته‌اند كه در سال ( 185 ) وفات كرد و يافعى وفات او را يك نوبت در حوادث ( 135 ) با قيد آنكه بعضى هم وفات او را به سال ( 185 ) دانسته‌اند و بار ديگر در حوادث سال ( 180 ) ضبط نموده است و بىگمان قول اوّل اصح است و اين سخن كه برهان محقّق نقل مىكند مناسبت دارد با اين روايت شيخ عطّار در احوال رابعه : « پس سفيان گفت در كار تو چون سخن نمىتوان گفت در كار من سخنى بگوى گفت تو نيك‌مردى اگر نه آنست كه دنيا را دوست دارى و گفت روايت حديث دوست دارى يعنى اين جاهيست » . مراجع و اسناد : صفة الصفوة ، طبع حيدرآباد ، ج 4 ، ص 19 - 17 تذكرة الاولياء ، طبع ليدن ، ج 1 ، ص 73 - 59 - ابن خلّكان ، طبع طهران ، ج 1 ، ص 201 - النجوم الزاهرة ، طبع مصر ، ج 1 ، ص 330 مرآة الجنان ،